سیدرضا جمشیدی:این روزها دود آتشسوزیهای مکرر در جنگلهای هیرکانی، نه فقط در هوا، که بر چشمان همه دلسوزان این سرزمین مینشیند. گویی این ریههای سبز و کهنِ زمین، که از عصر یخبندان جان به در بردهاند، امروز در آتش بیمهری و بیمسئولیتی ما میسوزند و خاکستر میشوند. ما در رسانه مسئولیت اجتماعی، همواره کسبوکارها و شرکتها را به ایفای نقش جهادی در عرصه مسئولیت اجتماعی شرکتی (CSR) فراخواندهایم. از کاشت نهال در حاشیه صنایع و مشارکت در ایجاد کمربندهای سبز تجلیل کردهایم و معتقدیم این اقدامات، اگرچه ارزشمند، تنها قطرهای از دریای مسئولیتی است که بر دوش بنگاههای اقتصادی است. اما امروز با پرسشی بنیادین و تلخ روبرو هستیم: آیا مسئولیت اجتماعی شرکتی، تنها به کاشت چند درخت در محدوده کارخانه خلاصه میشود، در حالی که جنگلهای هزارساله کشور در شعلههای بیاحتیاطی و بی مسئولیتی میسوزند؟
اتفاقات تلخ و مکرر در جنگلهای هیرکانی، زاگرس و دیگر نقاط کشور، زنگ خطری است برای همه نهادها، سازمانها و شرکتهایی که رسالت خود را در حوزه حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی تعریف کردهاند. مسئولیت اجتماعی در این شرایط بحرانی، دیگر یک فعالیت تشریفاتی و تصویری نیست؛ یک وظیفه اخلاقی و عینی است. از نهادهای متولی و مسئولین منابع طبیعی و محیط زیست میپرسیم که آیا برنامهای مدون و بودجهای مشخص برای پیشگیری، آمادگی و مقابله سریع با آتشسوزی در دستور کار قرار دارد؟ آیا از فناوریهای روز مانند سامانههای پایش هوشمند، پهپادهای اطفا حریق و تجهیزات مدرن برای خاموش کردن آتش بهره میبریم؟ نقشآفرینی و مسئولیتپذیری شرکتهای بزرگ و بنگاههای اقتصادی در این عرصه چقدر جدی گرفته شده است؟ آیا تنها به دریافت کمکهای مقطعی مالی بسنده شده یا از ظرفیت عظیم لجستیک، نیروی انسانی متخصص و توان فناورانه آنها بهره بردهایم؟
ما به عنوان کنشگران عرصه رسانه و مسئولیت اجتماعی باور داریم که مسئولیت اجتماعی نهادهای حامی محیط زیست در قبال آتشسوزی جنگلها، باید از حالت شعار خارج شده و به اقدام عملیاتی تبدیل شود.
پیشگیری اولویت است؛ آموزش جوامع محلی، فرهنگسازی برای گردشگران و ایجاد راهکارهای عملی برای کاهش عوامل انسانی بروز حریق.
توانمندسازی ضروری است؛ تجهیز جوامع محلی و نیروهای داوطلب به ابزار و دانش اولیه اطفای حریق، همگرایی نجاتبخش با تشکیل یک «تیم واکنش سریع » متشکل از نهادهای دولتی، شرکتهای خصوصی، سازمانهای مردمنهاد و رسانهها برای مدیریت یکپارچه بحران.
الزام کلیدی است؛ اطلاعرسانی سریع، شفاف و دقیق از میزان خسارات و اقدامات انجام شده میتواند واقعبت را به جامعه منعکس کند.
فعالان مسئولیت اجتماعی در سخنرانیها، مطالب و کنشگری خود بر ضرورت توجه شرکتها، سازمانها و دستگاهها به مسئولیت اجتماعی و توجه به محیط زیست تأکید دارند و در این بین کاشت و حفاظت از درخت بعنوان یک نماد پایدار محیط زیست، از اولویتهای اقدامات مسئولانه مورد تاکید قرار میگیرد. توجه به محیط زیست و درخت اقدامی پسندیده است، این اقدام نیک، زمانی معنا پیدا میکند که همزمان، از میراث طبیعی موجود با تمام قوا محافظت کنیم. مسئولیت اجتماعی واقعی، آن است که اجازه ندهیم درختی که امروز میکاریم، فردا در آتش بیمسئولیتی جنگلی کهن بسوزد. وقتی جنگل میسوزد، تنها درختان نیستند که از بین میروند؛ هویت زیستی، تاریخی و اقتصادی یک ملت است که به خاکستر مینشیند. بیاییم قبل از آنکه دیر شود، مسئولیت خود را درک کنیم و به ان عمل کنیم.
